رود ، سر خاك بنشيند ، يكى يكى معاصى خود را به ياد آورد ، به زبان جارى كند ، به اين نحو كه خدايا فلان معصيت را در فلان مكان و يا فلان زمان بجا آوردم در حضور مقدس تو و تو قادر بودى مرا در آن حال نابود كنى ، حلم ورزيدى و آن‌وقت مرا نگرفتى ، الآن پشيمانم ، غلط كردم ، از من بگذر ، و نعم ما قيل : اگر چندى بدم سالك ميان ناجى و هالك * غلط كردم نفهميدم ز فعل خود پشيمانم و همچنين فلان كار كردم در فلان وقت ، به همين تفصيل اين‌قدر بگويد تا خسته شود ، بايد با حزن و گريه باشد بعد شروع به عمل شريف مذكور بنمايد ، بعد از آن خوب است دعاى توبه كه در صحيفهء سجاديه است و اولش اينست : يا من لا يصفه نعت الواصفين 9 را بخواند بلكه مناجات اول از مناجات خمسة عشر را هم بخواند و با سوز دل بگويد : آمدم بر درگهت اينك به صد فرياد و آه * از بزرگان عفو باشد وز فرودستان گناه و عرض كند كه من وفاء به شرايط توبه ندارم ، تو را به مقرّبين درگاهت قسم مىدهم كه توبهء مرا قبول كنى و مرا هم وابدارى كه در اين عزم ثابت باشم ، و گمانش هم اين باشد كه محقّقا توبهء او قبول است ، و دعاى او مستجاب ، زيرا كه